Türk seramik sanatının en sofistike ve karakteristik dönemlerinden biri olan “Haliç İşi” üslubunu yansıtan bir ibriktir. ​

Bu tarzın hikayesi muazzam bir tasarım dehasını barındırır:

​Bu üsluba neden “Haliç İşi” dendiği aslında ilginç bir hataya dayanır. 20. yüzyılın başlarına kadar sanat tarihçileri, bu ince desenli seramiklerin İstanbul’da, Haliç kıyılarında üretildiğine inanıyorlardı. Ancak yapılan kazılar ve araştırmalar, bu nadide parçaların aslında 1520 – 1550 yılları arasında İznik’te üretildiğini kanıtladı. İsim bir “galat-ı meşhur” (yaygın bir yanlış) olarak günümüze kadar ulaştı.

​Haliç işini diğer İznik çinilerinden ayıran en büyük fark, üzerindeki “S” kıvrımlı ince dallar ve helezonik  sarmallardır.

​Gelenekselden Kopuş: Klasik İznik çinilerindeki iri lale ve karanfil motiflerinin aksine, burada son derece ince, minyatür çiçeklerle bezeli sonsuz bir döngü hissi veren çizgiler hakimdir.

​Genellikle beyaz zemin üzerine sadece kobalt mavisi kullanılarak yapılır. Bu sadelik, tasarımın karmaşıklığını ve zarafetini dengeler.

​Bu üslubun en önemli temsilcisi, Kanuni Sultan Süleyman dönemidir. Haliç işi desenleri sadece seramikte kalmamış; o dönemin en önemli hattatları tarafından hazırlanan padişah tuğralarının (özellikle Kanuni’nin tuğrası) içine de işlenmiştir. Bu da bu motifin o dönemde ne kadar asil ve yüksek bir zevkin ürünü kabul edildiğini gösterir.
​
​Haliç işi, Osmanlı’nın sadece kendi içine kapalı bir sanat icra etmediğini, dönemin Uzak Doğu (Ming Hanedanı porselenleri) estetiğiyle Osmanlı rumi ve hat sanatını nasıl harmanladığını gösteren muazzam bir köprüdür.

​ 16. yüzyılın o “minimalist ama karmaşık” Osmanlı estetiğini günümüze taşıyan, saray nezaketini temsil eden bir tasarımın modern bir yorumudur.